Pashto Farsi


سخن هفته: مردم میان دو سنگ آسیاب: جنگ ویران‌گر و صلح خونین
07/05/2020 | مصدق سهاک

در نتیجه‌ی راکت‌پراکنی‌ها در ولایت هلمند 30 فرد ملکی کشته شده و ده‌ها تن دیگر زخم برداشته‌اند.
دولت افغانستان، گروه طالبان را مسئول این حادثه دانسته و برعکس طالبان می‌گویند که نیروهای امنیتی افغان این راکت‌پراکنی را انجام داده‌اند. این در حالی‌ست که سازمان ملل متحد نیروهای امنیتی افغان را در این حمله مرگ‌بار مقصر دانسته است.
جنگ بیست ساله در افغانستان به سیاه‌ترین و وحشت‌ناک‌ترین صفحاتش رسیده است که در آن خون مردم ملکی دیگر ارزشی ندارد. روزانه ده‌ها و صدها تن در اطراف و اکناف افغانستان تحت نام‌های گوناگون توسط جهت‌های مختلف به خاک و خون کشیده می‌شوند. شاید بی‌ارزش ترین خون یک انسان در جهان، خون مسلمانان افغانستان باشد. طوری‌که جوی‌بارهای از خون در هر کوچه و پَس‌کوچه این سرزمین در جریان است و جهت‌های متخاصم از این خون‌ریزی به یک چیز می‌اندیشند؛ تأمین منافع شان و بس.
در چند سال اخیر که با بوق و کرنای از صلح حرف زده می‌شود، همچو آفتاب نمایان شده که این صلح کاذب صرف تغییر صفحه‌ی جنگ است و بس. این صلح خیالی ایستگاهی است برای جنگ بعدی و پروژه‌ی بعدی استعمار.
چنانچه در این اواخر دولت‌مردان افغانستان گمان می‌کنند که به نتیجه رسیدن پروسه صلح بقای قدرت آنها را به خطر روبرو می‌سازد، از این‌رو دست به وحشت و بربریت می‌زنند و در مقاطعی مردم را به قتل می‌رسانند تا باشد که این پروسه را به بن‌بست روبرو سازند. غافل از این‌که باداران امریکایی این حُکام چنان عاشق به نتیجه رساندن پروسه صلح برای اهداف سیاسی شان هستند که مزاحمت‌های این مزدوران خللی در آن وارد نمی‌نماید. اما در هر صورت آن، این مردم افغانستان اند که میان دو سنگ آسیاب قرار گرفته اند: یک‌طرف جنگ ویرانگر و سُوی دیگر، صلح خونین.
نیروهای امنیتی افغان در این گیرو دار به ابزار دست حُکام خاین و مزدور مبدل شده‌اند. این حُکام ستم‌پیشه هر طوری که دل شان بخواهد از این نیروها برای اهداف سیاسی شان سوء استفاده می‌کنند. تا جایی‌که مردم عام و ملکی را توسط این نیروها به قتل رسانده و بار مسئولیت را به جانب رقیب شان می‌اندازند.  در حالی‌که وقتی نیروی امنیتی کشته شود، مرده‌اش در میان یخچال‌ها سرگردان است تا این‌که به دست خانواده‌اش برسد. مجروحین نیروهای امنیتی به بدترین وضعیت ممکن از لحاظ مراقبت‌های صحی قرار دارند و وقتی معیوب شدند و دیگر به درد این جنگ ویران‌گر نخوردند، خانه‌نشین شده و وضعیت شان کسی رسیدگی نمی‌کند.
نیروهای امنیتی افغان باید بدانند که از خون شان در این جنگ استفاده ابزاری می‌شود. نفع اصلی این جنگ به امریکا و مزدورانش می‌رسد و خون شما بی‌موجب در این راه می‌ریزد. تبلیغاتی که به نام وطن‌دوستی و دفاع از تمامیت ارضی و امثال این شعارها برای شما تبلیغ می‌شود هیچ ارزشی ندارد. اگر ارزشی می‌داشت خود این دولت‌مردان، جنرال‌ها و مقامات بلندرتبه پسران و خویشاوندان شان را به خط نخست نبرد می‌فرستادند.

مصدق سهاک
عضو دفتر مطبوعاتی حزب التحریر ـ ولایه افغانستان


   


   ارسال نظر