Pashto Farsi


سخن هفته: کاسه‌ی گدایی حکومت به سوی (ای ام اف) نیز دراز شد!
06/21/2020 | سهیل صالحی

اخیراً شورای ملی افغانستان سند قرضه 229 میلیون دالری از صندوق بین المللی پول IMF را برای مبارزه با ویروس کرونا تصویب کرد. اما این قرضه‌ها در حالی برای مبارزه با کرونا گرفته می‌شود که خزانه دولت که باید در حالت بحران به داد مردم برسد، از طرف سیاسیون افغان و حکومت حاکم برای برنده شدن در انتخابات گذشته به مصرف رسیده است، و حال کاسه گدایی به سوی صندوق بین المللی پول دراز کرده‌اند. شکی نیست که این پول‌ها بنام کرونا و کمک به مردم جمع آوری می‌شود، اما به جیب یک مشت فرصت طلب سرازیر خواهد شد و حکومت و سیاسیون از این قرضه‌ها به نفع خود استفاده خواهند کرد.

اگر واقعیت صندوق بین المللی پول (IMF) را دقیق بشناسیم در می‌یابیم که این سازمان از جمله نهادهای به شمار می‌رود که در هنگام بحران به کشورهای مختلف قرضه می‌دهد.  اما این نهاد اهداف خاص خود را تعقیب می‌کند و در پهلوی تعقیب اهداف مشخص سیاسی از لحاظ اقتصادی نیز منافع بزرگ در قرضه‌هایش نهفته است، به این مفهوم که کشورها مکلف‌اند تا در حین پرداخت قرضه بر علاوه سرمایه اصلی، سود معینه آن را چند برابر بپردازند. با در نظر داشت این سیاست پولی، کشورها نه تنها که نمی‌توانند با گرفتن این قرضه‌ها دردی از خود دوا کنند، بلکه بیشتر وابسته سیاست‌های این نهاد می‌شوند.

صندوق بین‌المللی پول با سیاست‌های خود کشورهای قرضه گیرنده را غلام خود ساخته و از این طریق به راحتی می‌تواند سیاست اقتصادی و سیاسی خود را اعمال کند. بدون شک دست دراز کردن به سوی صندوق بین المللی پول این نهاد را اجازه می‌دهد تا با خیال آسوده بالای سیاست‌های اقتصادی افغانستان تاثیرگذار باشد و بعضی از اصلاحات اقتصادی را که به نفع یک طبقه خاص باشد بالای دولت افغانستان تحمیل کند. اما باید دانست که به هیچ صورت گرفتن قرضه از این گونه نهادها باعث بهتر شدن اقتصاد نمی‌شود.

 چنانچه، بهترین مثال قرضه گرفتن از این نهاد کشور پاکستان است که از سال 1958م بدین‌سو، از 16 برنامۀ IMF بهرمند گردیده است؛ ولی هنوز هم وضعیت اقتصادی در این کشور به حالت وخیم قرار دارد. اما اینک کشور پاکستان به حدی به سیاست‌های این نهاد وابسته است که برای خود سیاست اقتصادی مشخص ندارد و از این حیث تحت تسلط صندوق بین المللی پول قرار دارد و این حالت شامل هرکشوری که خود را در دام قرضه‌های این نهاد می‌اندازد می‌شود. این در حالی است که از منظر اسلام نباید هیچ راهی برای تسلط و نفوذ به کفار بالای مسلمانان داده شود. طوری‌که، یکی از راه‌های نفوذ کفار بالای مسلمانان افغانستان گرفتن قرضه از نهادهای بین‌المللی می‌باشد. چنانچه الله سبحانه و‌تعالی هرنوع توافق و معامله که منجر به این تسلط می‌گردد را ممنوع قرار داده است و می‌فرماید:

﴿وَلَن يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا﴾
[نساء: ١٤١]
ترجمه: الله(سبحانه و‌تعالی) هرگز کفار را بر مؤمنان تسلطی نداده است.

  با این وجود، دست دراز کردن به سوی نهادهای همچون صندوق بین المللی پول باعث می‌شود تا کشورهای قرضه گیرنده در دام این نهاد قرار گرفته و همانند غلام برای برآورده ساختن اهداف و استراتیژی‌های بلند مدت آن عمل کنند. اما چیزی که در این میان اهمیت دارد این که نفع این قرضه‌ها شاید برای سیاسیون و کسانی که زمینه را برای تسلط پیدا کردن این نهاد مساعد می‌کنند برسد. اما بدون شک بار سنگین این قرضه‌ها را مردم بیچاره می‌کشند؛ چنانچه این حکومت‌ها همیشه در حال تغییر بوده و بیشترین ضرر را از این حیث مردم فقیر و نادار می‌کشند. از جانب دیگر، صندوق بین المللی پول یک وسیله استعماریست که به هیچ کشوری اجازه نمی‌دهد تا با دریافت قرضه به پا ایستاد شود و هر کشوری که برنامه‌های صندوق بین المللی پول را دنبال کرده است، فقط فقرا را فقیرتر و ثروت‌مندان را ثروت‌مندتر ساخته است و بس.


   


   ارسال نظر