Pashto Farsi


دستاوردهای دو سال اخیر مزدوری چیست؟!
06/20/2020 | مسلم بغلانی

امریکا و غرب، افغانستان را چنان وابسته و متکی به کمک‌های خارجی ساخته ‌اند تا هر گونه دستور و سناریویی فرمایشی خود را بالای مقامات ارشد حکومت بقبولانند. این مسأله به همه جهانیان آفتابی شده‌ است که سران حکومت افغانستان زمانی که به اریکه‌ی قدرت تکیه می‌زنند تمامی تلاش و انرژی خود را به خرچ می‌دهند تا رضایت تمویل کننده‌گان خارجی و سازمان‌های بین‌المللی را کسب کنند. از این‌رو آنان در تطبیق پروژه‌های مهم و بنیادی غرب از هیچ گونه فداکاری‌ و از خودگذری دریغ نمی‌کنند ولو اگر این کار آنان برخلاف ارزش‌های اسلامی و فرهنگ افغان‌ها هم باشد.
در واقع جامعه جهانی در سال ۲۰۱۸م، به دولت افغانستان کارهای خانگی مشخصی سپرده بود تا قبل از برگزاری کنفرانس بعدی در راستای مبارزه با «فساد اداری»، «نهادینه‌سازی دموکراسی و حقوق بشر»، «تأمین اهداف انکشاف پایدار سازمان ملل متحد»، «تقویت نقش زنان در سکتورهای دولتی» و «تسریع روند صلح» جداً تلاش کند. و جامعه جهانی پس از معیاد تعیین شده، دولت افغانستان را هر ازگاهی احضار می‌کند تا از اجراآت تعهدات خود دوباره به دونرها و سازمان‌ها گزارش دهد.

در حقیقت همچو کنفرانس‌ها بر محور آجنداهای غرب تدویر می‌گردد تا اهداف استراتیژیک غرب را در افغانستان تامین کند. بناء چنین کنفرانس‌ها تا هنور هیچ تاثیر مثبتی بالای زندگی افغان‌ها نیاورده است. به عنوان مثال گفته می‌توانیم که میلیاردها دالر در هر یکی از کنفرانس‌های مذکور به حکومت افغانستان کمک شده، اما امروز بیش از ۵۵ درصد افغان‌ها زیر خط فقر در افغانستان قرار دارند. دسترخوان مردم به خاک و خون آلوده گردید. افغانستان هنوز هم ناامن‌ترین کشور در سطح دنیا به شمار می‌آید. جرایم جنایی در اطراف و کناف این سرزمین به گونه‌ای روزافزون افزایش یافته. اما سران حکومت بعوض این‌که راجع به مشکلات افغان‌ها و وضعیت نابسامان افغانستان رسیدگی کنند، در فراهم‌آوری پالیسی‌های غرب با یکدیگر مسابقه می‌زنند.
از طرف دیگر هنگامی که زمان برگزاری چنین کنفرانس‌ها نزدیک می‌شود، حکومت به یک سلسله اصلاحات نمادین در درون دستگاه‌ی حکومت رو می‌آورد؛ از تغییر و تبدیل چهره‌های حکومتی گرفته تا گزینش فرمایشی زنان در سکتورهای مختلف. چنان‌چه، حکومت تازه‌تشکیل وحدت ملی در کنفرانس بروکسل سال ۲۰۱۶م، تعهداتی را به جامعه جهانی سپرده بود که متاسفانه تبعات آن برای مردم افغانستان جز افزایش تعرفه‌های گمرکی بر تجاران و صنعت‌کاران، وضع ۱۰ فیصد مالیات بر تماس‌های تلیفونی شهروندان و نیز رشد بیکاری چیزی دیگری نبوده است.
قرار است در سال ۲۰۲۰م، کنفرانس دیگری در مورد افغانستان دایر گردد که در آن دونرها از تعهدات مالی به افغانستان نیز خبر داده است. از این‌رو دولت افغانستان به گونه‌ای برق‌آسا در چند هفته‌ی اخیر دست به یک سلسله اصلاحات در سکتورهای مختلف زده تا از یکسو از عملی شدن فرمایشات قبلی آنان در کنفرانس آینده حرفی به گفتن داشته باشد. و از طرف دیگر، آجنداها و سناریوهای احتمالی غرب را به بهانه‌ای جذب کمک‌های خارجی در افغانستان عملی کند.
براساس گزارش سیگار، تنها در ربع نخست سال ۲۰۲۰م، بیشتر از ۱۶ درصد زنان در سکتورهای مختلف دولتی برگزیده شدند. و این یکی از فرمایشات اساسی جامعه جهانی به هدف تسریع پالیسی تغییر نسل (Generation Change) در افغانستان می‌باشد. تا از طریق چنین برنامه‌ها از یکسو زمینه‌ی ترویج فساد غیراخلاقی و فحشاء را در داخل ساختارهای دولتی به یک امر معمولی مبدل سازند و از سوی دیگر جوامع افغانستان را در دراز مدت در برابر ارزش‌های حساس از قبیل «ناموس» و «غیرت» عادی بسازند. در آخر گفته می‌توانیم که سران حکومت افغانستان برای جذب کمک‌های خارجی، آنهم به هدف پُرسازی جیب‌های خود و حلقات نزدیک شان، حاضر هستند تا هرگونه ارزش‌های اساسی این سرزمین را در برابر پول، بقای قدرت و تداوم عمر سیاسی شان معامله کنند.


   


   ارسال نظر