Pashto Farsi


پروسه صلح به کدام سُو روان است؟
02/08/2020 | سهیل صالحی

امریکا و گروه طالبان بیشتر از یک سال می‌شود که برای دست‌یابی به یک توافق صلح در حال گفتگو هستند و تاکنون یازده دور مذاکره میان دو طرف برگزار شده است. این نشست‌ها همواره با چانه زنی‌ها میان دو طرف به همراه بوده است و هر دو طرف تلاش کرده‌اند تا به‌نحوی خواسته‌های خود را بالای طرف مقابل بقبولانند. دور اخیر این گفتگوها که بر محور کاهش خشونت و آتش بس می‌چرخیده است نتیجه آن تاکنون روشن نیست. ظاهراً چنین به‌نظر می‌آید که دو طرف به مشکل بر خورده‌اند و یا این که شرط و شروط‌های جدیدی دارند که باید بالای آن بحث صورت گیرد.
اما دلیل کندی گفتگوها چیست و چرا ظاهراً تلاش‌ها بر این است تا نتایج نهایی و اعلان توافق به تعویق انداخته شود؟
یکی از مواردی که می‌توان به صراحت به آن اشاره کرد این است که گروه طالبان بیشتر از هر زمان دیگر تمایل به‌نهایی شدن این گفتگوها و اعلام توافق دارند، اما جانب امریکا به هر دلیلی در تلاش است تا با بهانه تراشی اعلان توافق صلح را به تعویق اندازد. چنانچه در آخرین مورد وزیر خارجه آمریکا که به تاشکند سفر کرده، گفته بود "توافق با طالبان نزدیک است." "قبلا یک‌بار به توافق نزدیک‌تر شده بودیم. توافقنامه که هر دو جانب اجرا کنند اما طالبان اراده یا ظرفیت یا هر دو را نداشتند تا کاهش خشونت را عملی کنند." ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی گروه طالبان نیز در واکنش به اظهارات روز گذشته مایک پومپئو وزیر امور خارجه آمریکا گفته است که "روند مذاکرات را توییت ترامپ، خواست‌های متعدد آمریکا و اختلافات مسئولان در واشنگتن و کابل با مشکلات مواجه ساخت. آقای پومپئو برف بام خود را بر بام ما نیندازد."
با در نظر داشت موارد فوق به‌وضوح می‌توان به این نتیجه رسید که این پروسه قصداً و هدف‌مندانه از سوی امریکا به تعویق انداخته می‌شود که عمده‌ترین دلیل آن می‌تواند انتخابات پیش‌روی امریکا باشد که قرار است به تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۲۰ برگزار گردد. امریکا در حال حاضر در تلاش است تا به بهانه‌های مختلف از جمله کاهش خشونت‌ها و آتش بس دایمی این پروسه را به درازا بکشاند تا این گونه در فرصت مناسب تفاهمنامه صلح با طالبان را اعلان نماید. دونالد ترامپ با وسیله قرار دادن این گفتگوها بیشتر سعی در فریب اذهان مردم امریکا دارد تا نشان دهد که یکی از دست آوردهای این دوره ریاست جمهوری وی نقطه پایان گذاشتن به طولانی‌ترین جنگ امریکاست و این‌گونه در انتخابات پیش رو آرای بیشتری به نفع او به صندوق‌ها ریخته شود.
همچنان در سفر اخیر زلمی خلیل‌زاد به افغانستان و دیدار وی با سران حکومت افغانستان و بعضی دیگر از سیاسیون، بیانات ضد و نقیضی از نتیجه‌ی این دیدارها به بیرون درز کرده است. چنانچه، وقتی خلیل‌زاد با اشرف‌غنی دیدار نموده، ارگ ریاست جمهوری از عدم پیشرفت در پروسه صلح گفته است. اما نتیجه دیدار خلیل‌زاد با حامد کرزی چیز دیگری بوده است؛ کرزی از پیشرفت‌ها در این پروسه می‌گوید.
این گفته‌ها بیان‌گر آن است که ترامپ و تیم وی تلاش می‌کنند تا اعلان توافق نزدیک به برگزاری انتخابات این کشور باشد. با این وجود، گفتگوهای صلح و اعلان توافق‌نامه در گروه انتخابات و منافع امریکاست؛ نه‌تنها پروسه صلح بلکه حتی انتخابات افغانستان نیز در گروه منافع و بازی‌های سیاسی این کشور قرار دارد. چنانچه بیش از چندین ماه از انتخابات ریاست جمهوری افغانستان می‌گذرد، اما تاکنون نتایج آن معلوم نیست.
به هر حال چیزی که در این گفتگوها در اولویت قرار دارد و حرف اول و آخر را می‌زند منافع امریکاست. اما همان‌طور که بارها گفته شده است پروسه صلح هیچ نفعی برای مردم افغانستان نداشته است و در حال حاضر هم دولت امریکا به رهبری ترامپ از آن استفاده ابزاری کرده و برای کسب موفقیت در انتخابات پیش رو از آن بهره گیری می‌کند.
بناً، مردم افغانستان نباید فریب برنامه‌های را بخورند که امریکا مبتکر آن است. بدون شک کشوری که بیشترین نفع را از جنگ می‌برد، نمی‌تواند به گفته‌هایش در مورد صلح و ثبات صادق باشد. وقتی در اوج گفتگوهای صلح در سال ۲۰۱۹ روزانه ۲۰ بمب بالای مردم افغانستان پرتاب می‌کند، صلح تنها یک شعار است که هیچ گاه نمی‌توان در موجودیت امریکا به آن دست پیدا کرد. صلح در شرایطی که هیچ تغییری در میدان جنگ و کشتار مسلمانان افغانستان نیامده و بمباردمان شهرها و قصبات این سرزمین همچنان ادامه دارد تنها سرابی‌ست که با آن مردم را فریب می‌دهند و تحقق آن غیر ممکن به نظر می‌رسد.

 

   


   ارسال نظر