Pashto Farsi


سخن هفته: پارلمان افغانستان یا سرای شهزاده دوم؟!
12/29/2019 | مصدق سهاک

پارلمان افغانستان با سرای شهزاده نکات مشترک زیادی دارد. در هر دو معامله صورت می‌گیرد. در هر دو بحث‌ها بر محور پول می‌چرخد. با این تفاوت که سرای شهزاده را صرافان رهبری می‌کنند و پارلمان را وکلا. صرافان تنها زور اقتصادی دارند، اما وکلای پارلمان از زور دولتی، سیاسی، مردمی، اقتصادی و نظامی برخودار اند. کسی که هدف پارلمان را خدمت‌گذاری به مردم تعریف می‌کند، از واقعیت‌های جامعه خبر ندارد. چون کرسی پارلمان در افغانستان منبع کسب قدرت سیاسی و اقتصادی است، نه حل مشکل مردم.
وکلای پارلمان در نتیجه یک معامله و خرید و فروش به کرسی پارلمان تکیه زده‌اند.کرسی‌های فعلی پارلمان افغانستان بالاتر از 400 هزار دالر امریکایی معامله شده‌اند. اعضای پارلمان یا این‌که خود شان سرمایه‌دار و تاجر هستند یابه زور پول و سرمایه دیگران یا کدام کمپنی و بانک به این کرسی تکیه زده‌اند، پس در مقابل مصرف صورت گرفته باید منفعتی کسب نمایند و چیزی به جیب بزنند و یا پروژه‌ای را بدست بیاورند. از این‌رو، در پارلمان افغانستان همه جنجال‌ها ریشه در پول دارد، احساسات و غضب با پول فروکش می‌کند، دشمنی‌ها با پول به دوستی مبدل می‌شوند، خلاصه این‌که پول و پروژه شاه کلید همه کشمکش‌هاست.
چنانچه در هفته گذشته جنجال میان وکلا و دولت بر سَر تشکیل وزارت دولت در امور صلح است که تعدادی از وکلا در مقابل این وزارت، طلب پول کرده‌اند. همچنان، چندی قبل همایون قیومی، وزیر مالیه و مشاور رئیس جمهور در امور زیربناها به خاطر سوء استفاده از بودجه دولتی به پارلمان استجواب شد، از این‌که جواب قناعت بخش برای مصرف بودجه نداشت، اعتراضات زیادی را برانگیخت. وزیر مالیه برای خاموش ساختن این‌که سروصداها تعدادی از وکلای پارلمان را رشوه داده، یا انوایس پروژه‌های مربوط به این وکلا را تحت پروسس قرار داد.
این مشکل تنها در پارلمان افغانستان نیست، در همه‌ای نظام‌های سرمایه‌داری ـ دموکراسی این معضل وجود دارد. چون انگیزه‌ی این نمایندگان خدمت‌گذاری به مردم نیست، بلکه هدف اصلی شان قدرت طلبی، فساد، مصئونیت قضایی و پروژه کشیدن است. چنانچه در کانگرس امریکا، به شکل قانونی لابی صورت می‌گیرد. اعضای کانگرس توسط کشورها و شرکت‌های بزرگ لابی می‌شوند تا به نفع فلان قانون، لایحه یا پروژه کمپاین کنند یا رای رد یا تائید بدهند. تعدادی از این اعضای کانگرس شرکت‌های بزرگ نظامی را اداره می‌کنند و حتی در راه اندازی جنگ در سایر سرزمین‌ها به منظور فروش تسلیحات نظامی شان دخیل می‌باشند.
در افغانستان نیز تعدادی از وکلای پارلمان در فروش اسلحه، غصب زمین، قاچاق مواد مخدر و مشروبات الکولی و اختطاف دست دارند و توسط مصئونیت قضایی پارلمان چتر حمایتی و حفاظتی برای شان ایجاد کرده‌اند تا پولیس و سارنوال و قاضی کاری علیه آنان انجام داده نتواند.
ناگفته نباید گذاشت انگیزه‌ی اصلی نهاد سازی در نظام سرمایه‌داری ـ دموکراسی تامین منفعت قشر حاکم دولتی و سیاسی است، نه حل مشکل مردم. چون اگر حل مشکل مردم هدف می بود، هیچ‌گاهی پارلمان در مقابل مشکلات موجود مردم افغانستان که کارد را به استخوان رسانده، همانند ماشین‌ ساکت نمی بود و با فشارها دولت را ودار به حل مشکل مردم می‌کرد. اما برعکس نه تنها این کار را نمی‌کند، خود بر مشکل مردم می‌افزاید.
طوری‌که پارلمان در صدد تصویب قوانینی است که خلاف ارزش‌ها و عقاید مردم مسلمان افغانستان قرار دارد. چنانچه در این اواخر تصویب قانون اطفال در پارلمان سروصدای زیادی را برانگیخت. این قانون کاپی قوانین اروپایی‌ها در مورد اطفال است که با معتقدات مردم در تضاد قرار دارد. مثل این بسیاری از قوانین را پارلمان تصویب نموده که خلاف شرع می‌باشد.
اسلام چیزی به نام پارلمان، سنا یا شورای ملی نمی‌شناسد. این‌ها فرآورده‌های غربی اند که هیچ ارتباطی با زندگی مسلمانان ندارند. مجرای تقنین نیز در اسلام پارلمان و امثال آن نیست. در واقع تقنین در اسلام کاملا یک پروسه‌ی جداگانه دارد و مشروعیت آن توسط رأی اکثریت و اقلیت نمی‌آید، بلکه در اسلام سیادت از شریعت است، نه رای اکثریت.

مصدق سهاک
عضو دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر ـ ولایه افغانستان


   


   ارسال نظر