Pashto Farsi


«هفتم اکتوبر»؛ آغاز هژده‌سال جنگ و هژده‌سال فساد
10/09/2019 | احمدصدیق احمدی

عبدالکریم خُرم رئیس دفتر ریاست‌جمهوری در زمان حامد کرزی در کتاب‌اش «چهل سال در طوفان» می‌نویسد: "رییس جمهور اوباما در ویدیو کنفرانسی که به تاریح 25 جون 2013 با رییس جمهور کرزی داشت برای وی گفته بود، اگر افغانستان قرارداد امنیتی با امریکا را امضأ نکند پروسة صلحی در میان نخواهد بود و وضعیت کشور رو به وخامت خواهد گذاشت. وی [اوباما] از قوت نظامی و حمایت مردمی طالبان یادآوری نموده و به رییس جمهور کرزی تفهیم کرده بود که: اگر آنچه ما میخواهیم نکنی طالبان بالای شما مسلط خواهند شد. اوباما از مثال عراق یادآوری نموده و به رییس جمهور کرزی گفته بود اگر افغانها به امریکایی ها پایگاه ندهند و در نتیجه امریکا از افغانستان خارج شود این بار افغانها مانند زمان بیرون نمودن انگلیسها به قهرمانی دست نخواهند یافت بلکه درین مرتبه وضعیت متفاوت خواهد بود. قابل یادآوریست که در صبح همین روز یک حملة تروریستی در دروازة ارگ انجام یافت. مهاجمان یک و نیم ساعت با نیروهای امنیتی درگیری مسلحانه کردند. آنها با اسناد و لباس عساکر ناتو خود را به اینجا رسانیده بودند." (چهل سال در طوفان، ص 534-535)
غیر از ذلت به این چه می‌شود نام گذاشت، که رئیس‌جمهور یک کشور آشکارا رئیس‌جمهور کشور دیگر را تهدید نموده و از بحران آینده خبر می‌دهد. هرچند با شکل‌گیری حکومت وحدت ملی، پیمانِ ذلت‌بار امنیتی با امریکا امضا شد با آنهم وضعیت نه تنها این‌که بهتر نگردید بلکه بحرانی‌تر از گذشته است. اکنون باوجود امضای پیمان امنیتی، هژده‌سال از حضور امریکا در افغانستان می‌گذرد تا هنوز هیچ شواهدی وجود ندارد که امریکا در پی تأمین امنیت، ثبات سیاسی و کاهش فساد بوده‌باشد، بلکه همواره این موارد در حال افزایش است؛ تا جایی که حتا دامنه‌ی آن گسترده‌تر می‌شود.
هژده‌سال جنگ، هژده‌سال فساد و سرانجام تداوم آن باعث شده تا اکثریت نسل‌جوان و تحصیل‌کرده از خاک خود فراری شوند. در چنین وضعیت سرمایه‌گذاران جرأت نمی‌کنند تا سرمایه‌گذاری نمایند، زیرا هیچ تضمینی وجود ندارد که جان و مال آن‌ها محفوظ بماند. تا جایی که حتا در زندگی شهری وضعیت طوری آمده که مسافر از دریور می‌هراسد و دریور از مسافر، و این در کوچه و بازارِ کابل و سایر شهرهای بزرگ به یک رسم تبدیل شده‌است. به لحاظ اقتصادی قیمتِ مواد مورد نیاز مردم روز تا روز بیشتر شده می‌رود و در مقابل ارزش پول افغانی در برابر دالر امریکایی کاهش میابد. افزون بر این‌ها، آمار بیکاری همواره در حال افزایش است.
هژده‌سال جنگ و هژده‌سال فساد همچنان باعث شده که روزانه طور اوسط 75 نفر و حتا بیشتر از آن در سرتاسر افغانستان کشته شوند. چنان‌چه اشرف غنی در یک مصاحبه‌ای خود از کشته شدن نیروهای امنیتی در پنج سال حکومت‌اش ارقام می‌دهد: "از آغاز حکومت ام در سال 2014 تاکنون بیش از 45 هزار تن از نیروهای امنیتی کشته شده‌اند."
آیا هژده‌سال حضورِ توام با جنگ، خشونت، فقر و فسادِ امریکا در افغانستان گویایی این واقعیت نیست که دیگر بر حضور اجنبی به یکبارگی پایان داده شود؟ آیا گاهی فکر این را کرده‌ایم که موجودیت امریکا هرچند در پشت دیوارهای بسته‌ی سفارت و پایگاه‌های نظامی بوده‌باشد خود عمده‌ترین دلیل بر موجودیت جنگ، خشونت، فقر و فساد است؟
این چیزی نیست که امریکایی‌ها تنها در افغانستان آن را پیاده کرده‌اند، بلکه آن‌ها پس از حمله به عراق چنین محشری را برپا نمودند که پس از خروج دامنه‌ی آن تاکنون در حال گسترده شدن است. شکننده‌گی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و امنیتی‌ را که امریکایی‌ها در عراق بوجود آوردند دنباله‌ی آن را این روزها ما شاهد هستیم. از یک سو ناامنی جان مردم را قربانی می‌گیرد و از سوی دیگر –باوجود این‌که عراق بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان را در خود جا داده‌است- بحران اقتصادی و فقر روز تا روز بی‌داد می‌کند. آیا حضور هژده‌ساله‌ی امریکا خطرناک‌تر از عراق شرایط را برای افغانستان به بار نیاروده‌است؟ آنچه که اگر چاره‌ی برای آن از همین اکنون سنجیده نشود آینده‌ی بدتر از عراق را شاهد خواهیم بود.


   


   ارسال نظر