Pashto Farsi


آیا کشیدن صلح از شکم جنگ، ممکن است!؟
07/30/2019 | سروش سیحون

 ۱۸ سال جنگ، میلیاردها دالر مصرف، صدها هزار کشته و زخمی از طالبان، خارجیان و مردم ملکی، تخریب خانه، مکتب، سرک، فرار از کشور، مشکلات روانی و ده‌ها موارد دیگر از نتایج این جنگ خانمان سوز است؛ اما آیا این جنگ به هدف خود رسیده است.
 طالبان به هدف آزادی افغانستان از اشغال آمریکا و تطبیق اسلام جنگ شان را به عنوان جهاد به پیش می‌برند. امریکاییان به هدف مبارزه بر علیه تروریزم افغانستان را اشغال کردند. آیا طالبان و آمریکاییان به اهداف شان رسیده اند؟ اگر آری! پس می‌باید انتظار صلح را کشید، در غیر آن صلح یک وهم و خیالی بیش نیست.
 پس از اشغال افغانستان از سوی شوروی و کمونیزم مردم قیام کردند. از میان توده های مردم گروه‌های جهادی در قالب احزاب به میان آمدند که هدف شان را آزادی کشور از چنگال شوروی و تطبیق اسلام می‌خواندند. به همین منظور در فتوحات شان در جبهات جنگ برعلیه شوروی و نماینده گان داخلی شان هر نوع نشانی به اصطلاح کمونیستی را تار و مار می کردند. سرک، مکتب، ادارات دولتی، لین برق، فابریکات، پل و پلچک در مراحل اول در تیر رس شان قرار می گرفت و در عرض چند ثانیه نیست و نابود شان می کردند. هرچند به یکی از اهداف شان که بیرون ساختن شوروی از افغانستان بود، موفق شدند، اما در ایجاد دولت اسلامی و تطبیق اسلام ناکام ماندند و حتی بعدها پس از کنفرانس بُن، تعدادی از آنها در رکاب امریکا قرار گرفتند و به قرار دادی های عمده خارجیان مبدل شدند، به اندازه‎ی از موقف شان پایین آمدند و خود را ذلیل ساختند که در قرار داد تخلیه چاه فاضلاب خارجیان، در میان خود به رقابت پرداختند.در مدت کم و با دسترسی به پول، خانه، موتر، و سفر های خارجی همه اهداف و آرمان شان به باد فراموشی گذاشته شده و در دهل استعمارگران به رقص پرداختند.
 همچنان گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی نیز پس از سالها جهاد بر علیه اشغالگران در پروسه صلح با دولت افغانستان یکجا شد و در نهایت محبوبیت اش را از دست داد. با اشتراک در پروسه های دموکراتیک، ارزش و جایگاه والای که در میان توده های مردم داشت، کماکان آن را از دست داد. این دو تجربه آینده بسیار روشنی را در پیش روی ما می گذارد که کنار آمدن با امریکاییان و قبول ارزش های دموکراسی باعث ذلت گروه های اسلامی می گردد.
با نگاه دقیق به پروسه صلح می توان گفت که این پروسه برای حاکم ساختن صلح و امنیت برای افغان ها به راه انداخته نشده که تعدادی ها از فرط خوشحالی در لباس نمی گنجند؛ بلکه هدف آن کاهش مصارف نظامی، انتخابات 2020 امریکا و جلب افکار عامه و خروج آبرومندانه نیروهای خارجی از باتلاق افغانستان است. امریکاییان به این اهداف شان بیشتر متوجه هستند، برای شان حاکم شدن صلح در افغانستان زیاد مهم نیست. هرچند در اظهارات شان کاذبانه آن را یادآوری می کنند.  بنابرین صلح یک وهم و خیال است. صلح نام دیگر نیرنگ و فریب آمریکا است.


   


   ارسال نظر